สาวนมโตขับหุ่นทุบสัตว์ประหลาด

ยามค่ำที่เย็นยะเยือกในแดนมารร่างสีดำของจอมดาบนั้นนอนอย่างผ่อนคลายบนเตียงนุ่มหนาที่ปูด้วยผ้าและเครื่องนอนที่ทำจากขนปีศาจแกะสาวน้อยร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ข้างๆกอดจอมดาบอย่างรักใครและส่องเสียงละเมอเบาๆ
"พี่สุรุกิ รักที่สุดเลย"จอมดาบดำนั้นมองมายังสาวน้อยก่อนลูบผมเบาๆอย่างอ่อนโยน
"เลียอีกสิคะ แบบนั้นละคะ พี่สุรุกิเนี้ยทำอย่างกับหมาเนยเลย ฮะๆๆๆๆๆ"แน่นอนเมื่อจบประโยคละเมอสุรุกิก็หยุดมือและถอนหายใจ
"ฉันไม่เคยจำได้ว่าเป็นคนแบบนั้นเลยนะ.........เข้ามาสิไม่ต้องหลบอย่างนั้นหรอก"หลังถอนหายใจเธอก็เรียกหญิงสาวที่หลบอยู่หลังประตูให้เข้ามาหาเธอคนนั้นดูจะประหม่านิดๆแต่ก็เข้ามาเธอคือดารก์พรีทที่ให้ที่พักกับสุรุกิในเวลานี้นั้นเอง
"คือ....ขอโทษที่มารบกวนคะ ฉันมีเรื่องอยากถามท่านสุรุกินะคะ"เธอนั้นพูดในขณะที่มองทั้งคู่ที่น่าจะมีความสุขซึ่งสุรุกิก็หรี่ตาก่อนจะเปิดผ้าห่มอีกด้านให้และตบเตียงเบาๆเป็นการบอก ดารก์พรีทสาวจึงเดินข้ามานอนและอ้อนสุรุกิอีกคนถึงมันจะดูเป็นฮาเร็มแต่สำหรับจอมดาบดำแล้วนี้คงเหมือนการได้นอนกับน้องๆหรือลูกมากกว่า
"เรื่องที่จะถามคือ?"สุรุกิถามในขณะดารก์พรีทนั้นหอมที่ตัวของสุรุกิที่นั้งอยู่และหนุนตัก
"จริงใช่ไม๊คะที่ท่านสุรุกิเป็นคนชนะท่านเอ็นเนียร์และตั้งชื่อให้นะคะ การที่มนุษย์จะชนะบาโฟเม็ตได้นี้มันออกจะ"ดารก์พรีทสาวนั้นหยุดพูดในขณะที่สุรุกิยิ้มบางๆ
"เป็นความจริงทุกอย่าง ถึงมันจะยากที่จะเกิดขึ้นก็เถอะ มนุษย์ที่ชนะเอ็นเนียร์ได้ ที่ฉันเคยเจอก็มีแค่ฉันกับอีกคนละมั้ง"เธอกล่าวในขณะที่เริ่มหลับตาและเล่า
"มันเป็นเรื่องตอนที่ฉันเข้ามาที่แดนมารใหม่ๆ"
---------------------
ในเขตชายป่าแถวแดนมารมีผู้กล้าน้อยเหลือเกินที่เดินทางมาถึงที่นี้ได้และไม่มีสักคนที่กลับออกไปโดยที่ยังเป็นคน สุรุกินั้นยืนมองบรรยากาศกรุ่มกริ่มและเย้ายวนในป่าในขณะถอนหายใจเบาๆขนาดในป่ายังเป็นซะแบบนี้ในเมืองคงสุดๆแน่ๆเธอนั้นเริ่มเดินเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่อุดมสมบูรณ์ชนิดโลกมนุษย์เทียบไม่ติดหากมนุษย์กำชัยที่นี้ต้องเป็นแหล่งทรัพยาการที่เอาไว้เติมเต็มความไม่รู้จักพอและหายไปในที่สุดซึ่งเธอดูจะไม่ชอบซะเลย การโจมตีของเหล่ามาโมโนะมีประปรายแต่ปรกติแค่มองพวกเธอก็หนีแล้วระดับความต่างระหว่างเธอและมาโมโนะหลายๆชนิดนั้นมากไปการเดินทางดูจะไม่ยุ่งยากสเบียงน่าจะพอเพียงในการไปจัดการราชินีย์ ราชามาร และกลับออกมาโดยพอเพียง แต่ดูเหมือนการวางแผนเธอจะสะดุดด้วยเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของเด็กสาว
สุรุกินั้นมุ่งหน้าไปตามทิศทางเสียงทันทีซึ่งที่แห่งนั้นเธอก็ได้พบแม่มดสามคนกำลังรุมล้อมเด็กสาวตัวเล็กอยู่
"มาเป็นพวกของเราซะดีๆสาวน้อย"
"เธอหนีไม่พ้นหรอก"
"ไม่นะใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วยคะ!!!!!"
เด็กสาวตัวเล็กมาเดินคนเดียวในป่ามารแถมยังเป็นมนุษย์บทพูดก็เต็มไปด้วยข้อความน่าสงสัยแบบชนิดเต็มร้อยมองยังไงก็กับดักแต่ว่าสุรุกินั้นก็ตัดสินใจเดินออกไปช่วย
"พวกเธอหยุดแค่นั้นละ" สุรุกิกล่าวในขณะเหล่าแม่มดหันมามองและยิ้ม
"พี่ชายจะมาช่วยแม่หนูคนนี้หรือ บอกไว้ก่อนพวกเราเก่งนะ" เหล่าแม่มดพูกโคตรตามบท ในขณะที่สุรุกิหายไปจากจุดที่ตัวเองยืนพร้อมเสียง เพี้ยะ ดังๆสามทีเหล่าแม่มดกระเด็นเบาๆและไปนั้งกุมก้นขณะที่สาวน้อยงงงวยในสิ่งที่เกิด
"ถ้าไม่ไปละก็ต่อไปจะตีให้ก้นลายเลย" สุรุกิพูดในขณะเหล่าแม่มดอึ้งแต่มีคนหนึ่งเคลิ้มและพูดเพ้อเบาๆ
"ก้นลายเลยอะ......ดีจัง"
"อย่ามาโชว์เอ็มตอนนี้นะยัยต๊อง จำเอาไว้เลยฝากไว้ก่อนเถอะ" เมื่อฝากข้อความแถมตามมุขพวกนั้นก็หนีไปโดนลากแม่มดน้อยที่เผลอปล่อยพลังเอ็มออกมาไปด้วย ปล่อยให้สุรุกิอยู่กับสาวน้อยลำพัง
"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตคะพี่ชาย" เธอนั้นทักในขณะที่สุรุกิถอนหายใจ
"พี่สาว"
"อะ...เอ๋...พี่สาวจริงๆด้วยทำไมเมื่อครู่เห็นเป็นผู้ชายละ"
"ไม่ต้องสงสัยหรอกชินแล้วนะ" สุรุกิตอบในขณะที่พาเธอไปส่งบ้านในป่าลึกขึ้นเวลาก็ดึกขึ้นทุกที สาวน้อยที่อยู่ในป่าลึกเต็มไปด้วยมาโมโนะไม่น่าสงสัยก็ไม่รู้ว่าไงละ
"เวลาก็ค่ำมากแล้ว พักกับฉันก่อนไม๊คะ"เธอนั้นออกปากชวนสุรุกิจึงไม่มีเหตุต้องปฎิเสทอย่างไร ข้างในบ้านเป็นบ้านน่ารักเหมาะกับการอยู่กินธรรมดาอย่างสงบสุขไม่ต่างจากบ้านสาวชาวบ้านร้านขายดอกไม้ ไม่มีอาวธป้องกันตัว ไม่มีวี่แววเขตแดนป้องกัน ไม่มีพลังขัวบวก เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะอยู่ได้บ้านแบบนี้ไม่ต้องเป็นมาโมโนะในโลกมารหรอกแค่สไลม์ยังหยุดไม่ได้เลย อาหารเย็นที่เตรียมมาเป็นขนมปังกับซุบดูน่ากินและมันอร่อยมากทีเดียว
"ฝีมือดีนะ เป็นเจ้าสาวที่ดีแน่ๆ " สุรุกิชมในขณะที่เด็กสาวหน้าแดง
"ขอบคุณมากคะ พี่กำลังจะไปใหนหรือคะ?" เด็กสาวถามในขณะสุรุกิดื่มน้ำและขอบคุณข้าว
"ล้มจอมมารเพื่อความสงบสุขของโลกนะ"สุรุกิตอบตรงๆในขณะที่เด็กสาวทำหน้าเศร้า"
"เดียวจะไปแล้วสินะคะ แล้วหนูก็ต้องอยู่คนเดียว บางทีคราวหน้าหนูอาจไม่โชคดีแบบนี้อีกแล้ว ไม่มีพี่มาช่วย พี่ พี่คะ พี่ช่วยมาเป็นพี่หนูตลอดไปได้ไม๊?"เธอนั้นถามในขณะที่สุรุกินั้นจิบชาจีนที่เธอนำมาและพูดอย่างอ่อนโยน
"เธอก็ดูแลตัวเองได้ไม่ใช่หรือ บาโฟเม็ต"ซึ่งเมื่อจบประโยคบรรยากาศรอบๆก็เริ่มเปลี่ยนทีเดียวเป็นบรรยากาศที่มีพลังมารและแรงกดดันปานโดนถูเขามาทับทั้งลูกทำให้มาโมโนะแถวนั้นแตกกระเจิงแต่สุรุกิกลับนั้งจิชาต่ออย่างกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"พี่ รู้ตัว เมื่อไรคะ"เธอนั้นถามช้าๆในขณะที่สุรุกิจิบชาและตอบนิ่งๆ
"แต่แรกนะ ก่อนเห็นตัวเธออีก ตอนที่เสียงของเธอดังขึ้นมันก็ทำให้ระยะการระแวดระวังตัวฉันขยายออกจนจับเธอได้นั้นละ"
"ขนาดหนูยังจับพี่ได้เพราะให้หูตาช่วยมองแท้ๆประสาทสัมผัสเยี่ยมเลยนะคะ ยิ่งอยากได้มาเป็นพี่มากขึ้นอีก"บาโฟเม็ตน้อยนั้นพูดหวานในขณะที่หนุนโต๊ะและยื่นมือมาเหมือนกับว่าจะจับร่างสุรุกิที่อยู่อีกฟากซึ่งสุรุกิก็ถอนหายใจเบาๆ
"ถึงบอกว่าอยากได้เป็นพี่ก็เถอะเธอจะเอาผู้หญิงเหมือนกันไปทำไมละ"ซุรุกิถามในขณะที่บาโฟเม็ตน้อยหัวเราะเบาๆ
"เดียวฉันจะลองหาวิธีดูเองคะและก็ถึงไม่ได้อะไร มีแม่มดที่มีฝีมือระดับพี่ก็คงช่วยอะไรเราได้เยอะ"เธอพูดซึ่งสุรุกิก็วางถ้วยชาที่หมดลงก่อนจะพูด
"ฉันก็คงยอมไม่ได้ออกไปข้างนอกกันเถอะ"
"ทำไมไม่เริ่มตรงนี้ละคะกลัวหรือ?"บาโฟเม็ตน้อยนั้นพูดในขณะที่ยิ้มอย่างน่ากลัว
"ใช่ ฉันกลัวที่จะทำให้เวลาดีๆของเราเสียหายนะ ถึงจะเป็นเวลาสั้นๆก็เป็นเวลาที่รู้สึกดีมาก"สุรุกิพูดในขณะมองจานถ้วยและบาโฟเม็ตน้อยซึ่งเธอก็แอบหน้าแดงนิดๆ
"อ่อนโยนนิสัยดี ทำไมต้องเป็นผู้หญิงด้วยนะ อย่างนั้นก็ตามหนูมาก็แล้วกันคะอย่าหนีละ"บาโฟเม็ตน้อยพูดในขณะที่เดินออกไปนอกบ้านซึ่งสุรุกิก็เดินตามไปแบบไม่เกรงกับดักใดๆ
ซึ่งเมื่อตามไปได้เกิบหนึ่งกิโลก็พบทุ้งกว้างซึ่งดูเหมาะมากกับการวัดฝีมือในขณะบาโฟเม็ตนั้นมีกรงเล็บฝ่าเท้าปีศาจและเขาออกมาแล้วชุดเธอกลายเป็นชุดบาโฟเม็ตเต็มตัวมีอาวุธเป็นเคียวใหญ่ยักษ์ซึ่งในขณะหันมาก็มีข่ายมนต์มหาศาลรายล้อมเธออยู่
"เอาละเริ่มเลยไม๊คะ?"สุรุกินั้นกระชับดาบและมองเธอก่อนจะตอบรับเรียบๆ
"ได้เลย"ซึ่งเมื่อจบประโยคสุรุกิก็เดินมาหาบาโฟเม็ตน้อยช้าๆซึ่งเธอก็ดูจะยิ้มและพูด

"ดาบของพี่นี้เป็นกระบี่สินะคะ ไม่เคยเห็นใครใช้แบบนี้เลย"
"คนที่ใช้ที่ฉันรู้จักก็มีน้อยเหมือนกันลูกศิษย์ทั้งสองคนของฉันยังไม่ใช้มันเลยถึงคนหนึ่งจะเป็นมาโมโนะเหมือนเธอก็เถอะ"
"เอ๋ นี้พี่สอนวิชาให้มาโมโนะด้วยหรือคะ? มาโมโนะอะไรเอย"
"ลิซาตร์แมนนะ" ซึ่งสุรุกิก็ตอบแบบคุยเรื่อสับเพเหระทำให้บาโฟเม็ตออกปากถาม
"ทำไมไมฉวยโอกาศบุกละคะ นักดาบต้องรีบชิงโอกาศเข้าประชิดไม่ใช่หรือไง หรือพี่โจมตีระยะไกล?" บาโฟเม็ตน้อยดูจะสงสัยที่เมื่อสุรุกินั่นโดนชวนคุยเธอก็หยุดนิ่งตอบคำถามแทนที่จะวิ่งเข้ามาฟัน
"ถึงโจมตีจากระยะไกลได้แต่พี่ก็เป็นสายประชิคนั้นละ แต่ว่าการชิงจังหวะเผลอของอีกฝ่ายมันไม่ใช่วิถีของการประลองของสำนักพี่ จงมอบความพ่ายแพ้ทั้งกายและใจไม่เอาเปรียบแต่ให้เค้าจำนนด้วยความต่างชั้นนั้นคืวิถีของเรา" สุรุกิอธิบายซึ่งบาโฟเม็ตดูจะเข้าใจ
"กล้าหาญมากคะ งั้นหนูก็จะเต็มที่ละ" ว่าแล้วพลังความมืดก็พวยพุ่งไปทั่วร่างของเด็กสาวก่อนเพลิงสีม่วงจะถูกจุดและยิงมายังร่างของจอมดาบดำซึ่งเธอก็ขยับมือเบาๆทำให้ก้อนเพลิงนั้นขาดเป็นสองเสี่ยงโดยไม่ชักดาบ เด็กสาวนั้นดูจะทึ่งมากแต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอกงวัล
"เก่งจังนะคะพี่ งั้นต่อไปก็นี้ละ!!!!" สิ่งที่ตามมาก็คือคาถาดาวตกเมเทโอการสุนหินเพลิงที่ตกจากฟากฟ้าหนึ่งในมหาเวทย์ที่โด่งดังสามารถใช้ถล่มได้ทั้งกองทัพแต่ทว่าเมื่อมาถึงสุรุกิจู่ๆมันก็กลายเป็นหลายเสี่ยงด้วยการสะบัดข้อมือ ถึงเวลานี้แล้ว สุรุกินั้นยิงไม่แม้แต่ชักดาบ ซึ่งบาโฟเม็ตน้อยนั้นเริ่มรู้สึกแปลกๆเธอร่ายคาถาที่รุนแรงและพลังทำลายมหาศาลสาดใส่สุรุกิไม่ยั้งแต่คาถาทั้งหมดกลับถูกทำลายโดยที่สุรุกิยังทำแค่การเดินและสะบัดข้อมือผ่ามันไปเรื่อยๆจนบาโพเม็ตน้อยเหนื่อยอ่อนบริเวญทุ้งหญ้ากลายเป็นหลุมลึกลงไปจนไม่เหลือเค้าเดิมจอมดาบดำนั้นในที่สุดก็หยุดเมื่อเดินมาจนถึงหน้าเด็กสาว
"ฉันคิดว่าน่าจะรู้ผลแล้ว" สุรุกิทักในขณะบาโฟเม็ตนั้นเกร็งกำลังเฮือกสุดท้าย
"ยังหรอกคะพี่ ลองเจอกับนี้" ซึ่งเธอไม่ทันโชว์สุรุกิก็จับหัวเธอและลูบเบาๆ
"พอเถอะนะเธอเก่งมากแต่ฉันไม่อยากชักดาบหรอก" สุรุกิกล่าวซึ่งมือที่นุ่มนวลทำให้บาโฟเม็ตน้อยนั้นสงบลงทันที
"เราเหนื่อยมามากละไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ" ซึ่งสุรุกินั้นก็อุ้มบาโฟเม็ตน้อยทำให้เธอหน้าแดงก่ำ
"พี่คะ คือว่า!!!!!"
"เธอหมดแรงแล้วไม่ใช่หรือให้ฉันช่วยดีกว่านะ" สุรุกิพูดในขณะที่พาบาโฟเม็ตน้อยนั้นกลับบ้านเพื่ออาบน้ำและพักผ่อน
หลังอาบน้ำนี้เป็นบทเรียนสำคัญของนักดาบเหลือเกินว่าการอาบน้ำกับมาโมโนะนั้นลำบากกว่าการสู้กับเธอมากมายนัก เมื่อแต่งชุดนอนทั้งคู่จึงนอนลงอย่างสบายโดยที่สุรุกิโดนบาโฟเม็ตน้อยกอดเกี่ยวอย่างรักใคร่
"ไม่มีชื่องั้นสินะ"
"คะพี่สุรุกิ ตอนนี้หนูยังไม่มีชื่อเลยพี่ช่วยตั้งได้ไม๊คะ?" บาโฟเม็ตน้อยนั้นขอร้องหลังจากที่สนิตกันพอจะรู้จักชื่อแล้ว
"เธอควรให้พี่ชายจ๋าของเธอตั้งไม่ใช่หรือชื่อนะ" สุรุกิค้านนิดๆ
"อย่างน้อยถ้าเจอพี่ชายจ๋าของหนูๆจะได้บอกเค้าไงคะว่านี้คือชื่อที่รักแรกของหนูตั้งให้" บาโฟเม็ตน้อยพูดในขณะทำตาหวานซึ่งสุรุกิก็ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน
"อย่างนั้นต่อไปนี้เธอชื่อ..............."
---------------------------
"และนั้นก็คือเรื่องทั้งหมด" สุรุกิพูดจบซึ่งดารก์พรีทก็พังอย่างตั้งใจ
"เป็นอย่างนี้เองสินะคะ คุณสุรุกิเก่งจริงๆด้วย"
"ถ้าเก่งจริงคงชนะราชินีย์แล้วละ ฉันนะยังอีกห่างไกลเลย" สุรุกิหัวเราซึ่งดารก์พรีทนั้นทำท่าคิดก่อนหน้าแดงและพูด
"ช่วยตั้งชื่อให้ฉันด้วย ได้....."
"ไม่จ๊ะ" สุรุกิตอบดักทันที
"เธอต้องมีผู้ชายดีๆมาตั้งให้ในสักวันแย่ๆก่อนถึงเวลานั้นเธอก็รักษาเอาไว้รอเค้าดีกว่านะ" สุรุกิพูดในขณะที่ดารก์พรีททำท่าเข้าใจและนอนกอดเธอต่อซึ่งสุรุกิก็ลงนอนและมองเพดาน
"เป็นคนที่ถูกรักมีทางเลือกน้อยจริงนะ"

  หนทางที่เย็นและมืดข้างทางเต็มไปด้วยแสงไฟเล็กจากตะเกียงและร้านค้าทั่วไปเหมือนกับที่บ้านเกิดเธอแม้ของที่ขายจะดูแปลกๆและออกไปทางสื่อลามกไปบ้างก็ตามและที่แห่งนี้ก็แทบจะไม่มีมนุษย์ แต่ว่ามันก็เป็นสีสรรคของโลกแห่งราตรี สุรุกิที่ตอนนี้มีบาโฟเม็ตตัวน้อยเอ็มเนียอยู่ในอ้อมแขนเธอให้เค้าอุ้มด้วยท่าทางประดุจเจ้าหญิงซึ่งดูเหมือนสุรุกิก็ไม่ได้จะว่าอะไรในเรื่องนี้เพราะเธอมีบุญคุณที่ต้องทดแทน และคำขอร้องของเด็กสาวก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดจะปฎิเสทด้วยแม้รอบอายุเด็กสาวที่ว่าจะมากกว่าชีวิตเธอหลายเท่าตัวก็ตาม

"จุ๊บ....รักพี่สุรุกิที่สุดเลย" เอ็มเนียนั้นพูดหยอกเย้าในขณะที่จูบแก้มสุรุกิอย่างซุกซนซึ่งสูรุกิก็เบี่ยงๆหน้าหนีและพูดกับเธอเช่นที่พูดประจำ

"ฉันไม่ใช่ผู้ชายนะเอ็มเนีย แทนที่จะเอาเวลามายุ่งอยู่กับฉัน เธอน่าจะใช้เวลาหาพี่ชายจริงๆของเธอมากกว่า เกาะกันแบบนี้เดียวพี่ชายในอนาคตของเธอก็เสียใจแย่" สุรุกิตักเตือนเช่นที่ทำประจำในขณะที่มองสาวน้อยในอ้อมแขนที่ไทม่มีทีท่าจะสนใจเรื่องคำสอนนั้นเลย

"แทนที่จะไปหาพี่ชายจ๋าที่ไม่รู้ว่าจะเจอเมื่อไร สู้หาวิธีทำให้พี่สุรุกิเป็นผู้ชายน่าจะง่ายกว่าอีก" เอ็มเนี้ยพูดและยิ้มหวานกรุ่มกริ่มซึ่งไอ้เรื่องที่เธอพูดนะ สุรุกิไม่อยากให้เกิดเลยสักนิด

"ถึงจะว่าอย่างนั้นฉันก็ไม่คิดเป็นผู้ชายหรอกนะ.....เอ็มเนียทำไมต้องยึดติดกับฉันขนาดนั้นด้วย?" สุรุกิถามในขณะที่เอ็มเนียนั้นก็ยิ้มแบบเห็นเขี้ยวก่อนจะตอบแบบง่ายๆ

"เพราะพี่สุรุกิ แข็งแกร่ง อ่อนโยน และใส่ใจในตัวพวกเรา พี่สุรุกิไม่ทำตัวเหมือนกับว่าพวกเราเป็นสัตว์ประหลาดหรือปีศาจ และก็....กลิ่นหอมกับความรู้สึกดีๆที่เวลาจับตัวพี่ละมั้ง" เอ็มเนียพูดในขณะสุรุกินั้นนิ่งและพูดเบาๆ

"ฉันไม่ใช่คุณพี่ที่แสนอ่อนโยนอย่างที่เธอพูดหรอกนะ มือของฉันเปื้อนเลือดมามากมาย อาจจะมากกว่าปีศาจทั้งเมืองนี้รวมกันทำเสียอีก ฉันนะมันคนบาปหนา" สุรุกิกล่าวในขณะที่เอ็มเนียก็พูดอย่างสงสัย

"แล้วทำไมพี่ถึงอ่อนโยนกับพวกเราละ ทำไมไม่ไล่ฆ่าเราอย่างที่ดิออร์เดอร์คนอื่นๆทำทั้งๆที่พี่ก็เป็นคนของดิออร์เดอร์แท้ๆ " เอ็มเนียกล่าวซึ่งสุรุกิก็ไม่พูดอะไรมากเพียงตอบเธออย่างนุ่มนวล

"เพราะฉันไม่เห็นว่าพวกเธอเป็นสิ่งที่เลวร้ายนะ....สำหรับฉัน มาโมโนะเป็นสิ่งที่ดีกว่ามนุษย์มาก สิ่งที่ทำให้มนุษย์ตายมากที่สุด ไม่ใช่อะไร ก็เป็นมนุษย์ด้วยกันเองนั้นละ" สุรุกิกล่าวในขณะมาหยุดหน้าถ้ำซึ่งมีแม่มดตัวน้อยๆยืนมองเค้าทั้งคู่้เด็กสาวตัวเล็กๆที่ถือคถาหัวกระโหลกแพะและมีชุดแต่งกายเป็นหมวกปีกใบใหญ่สีแดงเธอยิ้มให้สุรุกิและโค้งคำนับเอ็มเนียก่อนจะทักทาย

 

 

"นี้สินะคะพี่ชายจ๋าของท่านบาโฟเมท" แม่มดน้อยทักคำแรกสุรุกิก็เหงื่อตกละ

"ใช่แล้วละนี้คือพี่สุรุกิพี่ชายจ๋าของฉันเอง" แน่นอนว่าเอ็มเนียภูมิใจมากแต่สุรุกิก็ขัดทันที

"ฉันไม่ใช่ผู้ชายนะ" แน่นอนว่่าเมื่อพูดจบแม่มดก็ดูตกๆใจและมองสุรุกิดีๆ

"เอ๊ะ!!!!แปลกจัง ทำไมทั้งๆที่เป็นผู้หญิงแต่เมื่อกี้ถึงเห็นเป็นผู้ชายละ ก็ไม่ได้เหมือนสักหน่อย" ดูเหมือนแม่มดน้อยจะงงมากแต่สุรุกิก็ไม่ว่าอะไรเธอโดนมาโมโนะทักผิดจนชินละ

"เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่รู้แต่ชินแล้วละ ว่าแต่วันนี้ฉันต้องมาเพื่อดูพิธีอะไรบางอย่างของพวกเธอสินะ"สุรุกิพูดในขณะที่แม่มดยิ้ม

"แบล็กเมสคะพี่ชาย" พี่ชายอีกแล้วบอกกี่ทีแล้วนะว่าไม่ใช่ผู้ชาย แม่มดน้อยนั้นพูดในขณะที่มีแววตาเป็นประกาย นี้คงเป็นพิธีสำคัญมาก ซึ่งสำหรับสุรุกิ การที่เธอจะได้เรียนรู้ก็น่าจะเป็นการดี ซึ่งภายในถ้ำพิธีนั้นก็เต็มไปด้้วยวงเวทย์แท่นบูชาและเหล่าสาวกดูสมเป็นพิธีมารน่าดู แม้จะดูน่าสงสัยว่าจะมีการปูชายันต์หรือควักหัวใจมาวางแท่นตามคำเล่าลือแต่พื้นฐานพวกเธอไม่ใช่คนที่จะทำอย่างนั้นได้ อย่างน้อยเค้าก็ไม่เคยเห็นพวกเธอเป็นแบบนั้นละนะ ซึ่งพิธีกรรมก็เริ่มขึ้นด้วยบทสวดลับที่ฟังยังไงก็นิยายอิโรติกชัดๆตามด้วยการดื่มผลไม้กระตุ้นมนต์ตราเสน่ย์และก็พิธีกรรม เอาเป็นว่าถ้ามันจะเข้าใจยาก สำหรับสุรุกิแล้วนี้มันก็เซ็กซ์หมู่ดีๆนี้เองในขณะที่เธอนั้นนั้งอยู่ที่มุมดูพิธีกรรมที่ชวนเร่าร้อนอย่างสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แล้วในขณะที่จอมดาบสาวนั้งเจี๊ยมเจี๋ยมอยู่ตรงมุมจู่ๆเอ็มเนียก็มากอดแขนเธออย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

"พี่สุรุกิจ๊า~~~~~~~~...พี่เป็นอะไรนะจับหน้านิ่งเชียว"เอ็มเนียนั้นถามเพราะทันทีที่เธอจับตัวเค้า ซุรุกินั้นก็จับหน้าตัวเองแสดงถึงความเฟลสุดๆ

"นึกไม่ถึงจะโดนลอบเข้ามาจับง่ายๆแบบนี้ ยังฝึกมาไม่ดีจริงๆนั้นละ"สุรุกิกล่าวในขณะที่มองมายังเอ็มเนียที่เคลิ้มและไต่ขึ้นมาคร่อมบนตัวเธอและเริ่มกระเซ้าเย้าแหย่เธอ

"พี่สุรุกิ ที่นี้ร้อนจังเลยคะ"เธอพูดในขณะที่เอามือของสุรุกิมาลูบที่ตัวของเธอซึ่งสุรุกินั้นก็ถอนหายใจเบาๆ

"ถ้าเธอมีอารมณ์มันก็ต้องร้อนอยู่แล้วนิ"สูรุกิพูดในขณะถอนมือและตัดใจพูดตรงๆออกไป

"เอ็มเนีย เธอเป็นเด็กที่น่ารัก ผู้ชายในที่นี้คงมีคนที่ยินดีจะเป็นพี่ชายจ๋าของเธอแน่ๆ อย่ามายึดติดกับผู้หญิงอย่างฉันเลย"สุรุกิกล่าวอย่างนิ่งๆในขณะที่จู่ๆเอ็มเนียก็ล้มตัวซบและส่ายหน้าไปมา

"ไม่เอา.....พี่จ๋าของเอ็มเนียมีแต่พี่สุรุกิคนเดียวนี้หน่า จะให้มีคนอื่น เอ็มเนียไม่เอาหรอก"เธอพูดในขณะกอดเค้าแน่น น้ำตาที่เปียกอกของเค้านี้เป็นความรู้สึกจริงๆหรือแค่การล่อลวงนะ แต่ไม่ว่าเป็นอย่างใหน นักดาบสาวดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นเลยซึ่งร่างของมารน้อยก็ถูกรวบมากอดก่อนที่มือที่แสนอบอุ่นนั้นจะเริ่มลูบไล้ไปตามร่างของมารน้อยเอ็มเนีย ทำให้เธอครางอย่างดื่มด่ำในขณะที่นิ้วและสัมผัสของสุรุกิสร้างความสุขให้มารสาวจนรู้สึกเหมือนตัวเองจะละลายไปกับมือของเค้ากิจกรรมอันแสนวาบหวามนั้นดำเนินไปอย่างยาวนานจนในที่สุดเมื่อพิธีกรรมจบลงสุรุกินั้นก็ได้อุ้มเอ็มเนียออกมาจากถ้ำพิธีในขณะที่คู่รักอื่นๆประกอบพิธีกรรมหรือหลับนอนกันอย่างเป็นสุข เอ็มเนียที่หลับใหลนั้นดูน่ารักจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นมารร้ายแม้แต่น้อยวันนี้เธอคงต้องกลับไปนอนที่โบถสของดารก์พรีส์ทคนนั้นสินะ

"คนเป็นพี่นี้ทางเลือกน้อยจริงๆ" เธอบ่นเบาๆในขณะที่อุ้มเอ็มเนียหายไปท่ามกลางม่านราตรี

----------

ตอนที่